| تبليغات | X |
تولد . . . تولد . . . تولدم مبارک . . .! و آموختم که تولدم . . . زاد روزم نیست . . . تولدم مبارک. و روز ها و هفته ها و ماه ها و . . . پس از تولدم، پر از ترانه می شوند. مبارک . . . مبارک . . . تولدم مبارک . . .
+
|
از دشنام بامدادت
تا درود شامگاهت ومن که . . . سرگردان ! ! ! خودت بگو به کی باید بخندیم ؟!
+
|
تحمل کردنش دراین سه کنج غم ملال آور به پایان می رسددرخانه ام پاییز بی وجدان . . .؟ همه رنج و فراق ودرد لب گرمش نکردهرگز به این لبهای سرد عادت چرا اینجا گلیم انداخته این قصه نامرد . . .؟ تمام آسمان باآن همه وسعت به روی خانه ام گردیده چهار انگشت ! دگر عشقش فراتر رفته از حجم بزرگ مشت ! که میداند که عشقش باز ما را کشت . . .؟ چه سرد است و چه ماتم بار کجا رفت آن بهار سبز و زیبایم میان این همه با من شده غم یار چه خاموش و چه افسرده نمیدانم خدا!افسانه است یا قصه ی اندوه کبوتر کی خبر آرد که دیو اشک وغم مرده . . .؟ بیا دستت به دستم ده تا که این پاییز پاییز را بیرون کنیم از خانه مان، ای دوست ! ! همه رنگش فریب و باطنش جادوست تمام ریشه ی این نامرادی اوست ! !چه تلخ است و چه جاویدان . . . !
+
|
بهار می رسد زه راه بهار خوش بهار قصه های کودکانه ام ولی بهار من هنوز . . . بهار من صدای توست بهار من ترانه خواندن خداست بهار من فقط تویی،بهار در نگاه توست! بهار می رسد زه راه ولی بهار من هنوز . . . !
+
|
شب در ژرفای چشمان شرقی ات آرمیده است آنقدر نگاهم کن تا شب شود...!
+
|
فریاد بزن!! که این هوا دلگیر است فریاد که عشق تو چونان زنجیراست فریاد بزن!! از این سرا دلگیرم فریاد بزن که بی تو من می میرم! فر یاد بزن بگو کسی در یاد است! فریاد بزن!! بگو که دل آ زاد است فریاد بزن !! بگو نر فت از یا د ت کا شانه سبز و ر وشن و آّبا د ت فریاد بزن از این ستم دلگیرم فریا د بز ن که بی تو من می میرم ***
+
|
درود بر کوروش بزرگ
+
|
به شب نگاه کن وباز ز قصه ای قلم بزن
در این سکوت با دلم فسانه ا ی رقم بزن درآسمان امشب ام ستاره هاخموش تر بیا که بی تو میشود نگاه کور و گوش کر سلام !!! آرزوی من بگو فسانه نیستی تو از کدام کهکشان؟ بگو از آن کیستی؟ بیا که با تو میشود سکوت من پرازصدا من وتو و سکوت ما شب و ستاره و خدا!
+
|
همین مطلع غزل جوانی
همین آغاز ترانه عشق همین شروع این مثنوی عمر همه واژه هایم به انتها رسید همین آغاز جانم را به لب رساند آه تا پایان چه کنم ؟ به کدام واژه از یاد رفته دل ببندم؟ به امید کدام آرایه ناجوانمرد آرایش دهم غزل را؟ کدام دو واژه همجنس را بیابم که ترانه را زیبا کند؟ در این ترانه از که بگویم ؟ ازچه بگویم؟ و سر انجام به کجا رسم؟ و آیا این غزل به ابدیت می پیوندد؟ یا که می رود از یاد ما؟ چه اندیشه جان کاهی . . . !
+
|
یادم آمد روزگاری پیش بود هرکسی در کوی خود درویش بود ناگهان آن آزمون از ره رسید پرده های علم ما را بر درید جملگی سوی سیاست آمدیم بهر قانون و ریاست آمدیم ناگهان طوفان سر سختی وزید همگنان را سوی بیکاری کشید عده ای رفتند سوی پادگان دسته ای هم سوی بخت خودروان ما رضا از آن سلیمان داشتیم قصه ها با اشک اشکان داشتیم در امان حق همه کافر شدیم رو به آن عطار گو مشکی دهد یار اینجا نمره را کشکی دهد هیچ کس در کار خود ناظم نبود آن ملک یا پور هم عالم نبود شکر، اینجا در پناه آن کریم جملگی فرمانبریم و شاکریم
ما اصول عشق را از بر شدیم
+
|
